“Hoéveel! Vijf?” is de standaard reactie, die wij krijgen als mensen voor het eerst horen dat wij vijf katten hebben. Vol ongeloof en vaak met een afkeurend gezicht wordt vervolgens gevraagd of dat niet wat veel is. Ja, misschien lijkt het wat veel. Wat ooit begon met één kat werden er na haar overlijden twee, toen kwam de derde letterlijk aanlopen, zeg maar eens nee tegen de vierde en ook van de vijfde konden we de charmes niet weerstaan. Vijf katten is druk maar we zouden niet meer zonder ze kunnen. Een zesde lijkt helemaal krankzinnig maar toch hebben we er vanaf vandaag een zesde bij. Alleen komt deze zesde hier niet wonen, maar blijft waar hij is: bij de geweldige mensen van Stichting FIV-FeLV die hem verzorgen, net als de andere katten die daar wonen.
Stichting FIV-FeLV is een stichting die zich ontfermt over katten die anders een spuitje hadden gekregen. De katten die bij deze opvang wonen, hebben het dodelijke FeLV virus (leucose) en kattenaids (FIV). Dankzij deze stichting hebben deze dieren alsnog een fijn bestaan, dat is toch prachtig? Alleen kost het verzorgen van deze katten veel geld. Daarom bieden zij de mogelijkheid om mensen die zich het lot van deze dieren aantrekken, een poes of kater te adopteren op afstand. En dat heb ik vandaag gedaan. En ik koos voor de onweerstaanbare blik van Willem.
Dus, vanaf vandaag hebben wij zes katten! Wil jij ook een kat adopteren? Kijk dan snel op de website van FIV-FeLV. Voor € 7,00 per maand kun jij een van de bewoners helpen ondanks hun ziekte een prachtig leven te hebben. En je wordt dan ook regelmatig op de hoogte gehouden van jouw kat.
Vanavond ontving ik van mijn nichtje Mandy een uitnodiging voor Hyves. Zelf geschreven.
hallo tantu suzanne wil ju mijn hijvesvrienju worddun?
Zelfgeschreven dus, net als de handgeschreven kaart die laatst in de brievenbus lag, met de vraag wanneer er weer “gelooziren” kan worden. Het lijkt nog maar zo kort geleden dat ze hier als breekbaar mini mensje voor het eerst werd gebracht, en ik voor het eerst van mijn leven een middag paste op zo’n klein popje. Een hele verantwoordelijkheid! En dat kleine wezentje zit nu dus op Hyves. Typt haar eigen uitnodigingen en heeft een achtergrond met iets meisjeships, waarvan haar tante geen idee heeft wie het zijn.
2002
2001
Als ik dit als tante al voel, hoe moet moeders zich wel niet voelen? ;-)
Na het geweldige concert van vorige week zaterdag wilden we nog een keer. Mijn jongste broer Paul belde maandag naar de theaters in België om te proberen of er nog kaarten te koop waren voor één van de de laatste optredens. Ik had niet veel hoop, des te groter was mijn verbazing toen hij belde om te zeggen: het is gelukt. We zitten donderdagavond op rij twee. Gaaf!
In de namiddag reden we gisteren richting Beringen in België. We vertrokken vroeg vanwege eventuele files. Gelukkig vielen die mee en zo kwamen we veel te vroeg aan bij het theater. We hadden nog ruim de tijd om wat te eten in het restaurant daar. Binnengekomen bleek dat de heren zelf daar ook zaten te eten! Een leuker begin kan bijna niet van een concert!
Het optreden was zoals verwacht weer ontzettend goed. Kippenvel bij Zeg me dat het niet zo is, keer op keer. Dat blijft een bijzonder lied. Mijn broer heeft veel filmpjes gemaakt, die zijn allemaal hier te bewonderen. Hier alvast één, gemaakt op het eind wanneer Henny, Henk en Frank de zaal in lopen. Weer kreeg ik een hand van Frank, helemaal aan het eind van het filmpje te zien!
Na afloop hebben we nog wat gedronken en kwamen Henny en Henk ook nog wat drinken. Helaas hebben we Frank niet meer gezien. Maar gelukkig kon ik nog wel even met Henny op de foto.
Helaas zit het er voor ons weer op. Gelukkig hebben we de video’s en cd’s nog!
Samen met mijn twee broers, schoonzussen en zus ging ik vanavond voor de tweede keer naar Boeijen Hofstede Vrienten, dit keer in het Nieuwe Luxor Theater in Rotterdam. Lekker dichtbij voor mij, zo’n vijf minuten rijden met de auto. Nadat we de afgelopen keer op rij één zaten was ik blij dat we gingen, maar baalde van de kaarten op het verre rij 19. Wonder boven wonder heb ik vandaag twee kaarten weten te bemachtigen voor rij drie, waar ik wel een halve wereldreis voor moest afleggen per trein naar Leiden. Maar gelukkig, de kaarten waren niet duur en geldig. Zo zaten mijn zus en ik vanavond op rij drie, en de rest op onze eigenlijke plekken op rij negentien, wat zij gelukkig niet erg vonden.
Het begon en meteen was het weer genieten van de drie heren, die zo mooi samen klinken. Het was echt een feest om te zien. Mijn oog viel echter steeds op de twee lege plekken op de eerste rij. Zullen we? Ach wat kan ons het schelen, als wij het niet doen gaat er wel iemand anders zitten! Zo namen we in de pauze plaats op de twee lege stoelen op de eerste rij, de opmerkingen en blikken van mensen om ons heen negerend en voelden ons behoorlijk stout. We hadden het al eens eerder gedaan, toen ging het goed… De eerste paar minuten na de pauze zaten we wel wat ongemakkelijk, zouden de mensen die deze stoelen eigenlijk hadden gereserveerd alsnog komen? Dat zou betekenen dat we voor de volle zaal zouden moeten opstaan, met hangende pootjes terug naar onze plekken op rij drie. Maar gelukkig, er kwam niemand. En dus hadden we het beste zicht dat er bestaat, vanaf rij één bijna in het midden. Zo dichtbij!
Zo dichtbij!
We hebben enorm genoten van het concert. Zo dichtbij is zo magisch. De muziek was prachtig en het was gewoon mooi om deze drie mannen samen te zien genieten van het spelen. Na het concert was er nog een after party. Het was druk, maar ons wachten werd beloond. We zijn op de foto gegaan met alle drie!
Sinds enkele weken is er hier vlakbij een geweldige winkel gevestigd. Niet zo maar een winkel, maar een winkel uit Engeland genaamd Primark. Een winkel waar alles leuk is voor een prijs waar H&M duur bij lijkt. Wanneer je er rond loopt, en je negeert de andere klanten om je heen die jouw gedachten uitspreken zoals ‘meeeid, een bh voor zes euro, da’s niet normaaaal’ en ‘voor dat geld kun je het zelf niet maken’ en je focust je juist op het personeel, dat voor een gedeelte Engels is, waan je je eventjes in Engeland. Ook de handige mand die je bij binnenkomst kunt pakken, zodat je uiteindelijk zonder striemen in je handen bij de kassa aankomt, is fijn. De manier waarop je nummer wordt omgeroepen als het jouw beurt is bij de kassa, typisch op z’n Engels, is fijn. Alles is er fijn.
En wat geweldig dat dat nu maar een half uurtje met de metro hier vandaan ligt. Deze vestiging is de eerste in Nederland en het is er zo druk, dat er vast nog meer volgen.
Gisteren ging ik er weer eens heen. De spijkerbroeken die ik eerder had gekocht voor 9 euro per stuk bevielen zo goed, dat ik er nog eentje kocht. Ook belandde er een handtas voor 2 euro in mijn mand, een set armbanden voor eveneens 2 euro, 1001 gekleurde elastiekjes voor 1,50, een pyama voor 5 euro en deze kitsch slippers voor in huis, met een lekker hoog Fran Drescher gehalte. Voor 2 euro kon ik ze niet laten liggen. Vriendlief slaakte een hele diepe zucht toen hij ze zag maar hell, ze zitten hemels. Sambal is vooral gecharmeerd van de kekke roze strikjes, dus ik denk niet dat die er nog heel lang op zullen blijven zitten.
Kortom, ben je eens in de buurt van het prachtige Rotterdam, ga er heen, you’ll be amazed!
Het is alweer ruim een jaar geleden dat ik Sambal voor het eerst zag. Dat kleine rode poesje langs die hele drukke weg. Gelukkig is het allemaal goed afgelopen voor Sambal en woont ze nu alweer sinds 30 november 2007 bij ons. En inmiddels zouden we allang niet meer zonder haar kunnen. Ze is zo lief, zindelijk, het klikt met de andere katten en met ons…ideaal! Goed, ook Sambal heeft haar mindere kanten. Zo heeft ze van onze mooie bank een grote kattenkrabpaal gemaakt en ze valt regelmatig zonder waarschuwing, bij voorkeur blote, voeten aan. Au.
Maar verder is het een superlief en grappig beest.
Vandaag moest ze samen met Kwijlie en Snoopy naar de dierenarts voor de jaarlijkse inenting en check-up. Daar hoort ook het wegen op de weegschaal bij. Klein lief rood poesje, zoals ik haar hier beschreef, gaat ruim een jaar later niet meer op. Ze weegt nu het zwaarste van allemaal. Streng werden we toegesproken door de dierenarts, dat het een goed idee zou zijn haar voedsel voortaan af te wegen. Ze heeft ook wel een beetje gelijk. Maar Sambal is een lekkerbek, die bij ieder geluid van gekraak of opengaande kastjes direct naast je staat en je vervolgens met onweerstaanbaar grote ogen en een vertederend gemiauw aankijkt. En dan grommend alles opeet dat ze tegen komt.
Ter vergelijking van Sambal anno 2007 en Sambal anno 2008! Valt best mee, toch?
ik ben vreselijk verliefd op mijn schoonzus - tis wat met die schoonzussen! (zie onderaan de lijst ook al)
mannen begrijpen - nogmaals, I gave that up a long time ago, sister!
bobbel op tandvlees bij kies - ja, zo begon de ellende bij mij ook. Brrrr, sterkte.
problemen bij de keukenkampioen - hou op, schei uit. Maar gedeelte smart is halve smart, dus lees hier onze horror story, bestaande uit deel één, twee, drie en vier.
dit vind ik toch echt bijzonder - vertel!
bezorgen xenos ook - nee, maar dat zou wel verrekte handig zijn! Lees verder…
2008
Wat niet leuk was - Net als vorig jaar, was ook dit jaar Kwijlie ineens ziek. Het blijft schrikken en zo naar als één van de katten ziek is.
- Apex resectie. Ik raad je af om er naar te Googlen en dan met name om bij de afbeeldingen te kijken want echt, je word er niet blij van. De betekenis? Die staat gelijk aan een enorm gruwelijke methode om een ontsteking te verwijderen die diep gelegen ligt in de kaak. Meerdere malen moest ik dit jaar onder het mes van de kaakchirurg. En eigenlijk had ik nog een keer gemoeten maar ben er even zo ontzettend klaar mee, dat ik de laatste afspraak af heb gezegd.
- De manier waarop je per direct afgeschreven lijkt te zijn binnen een bedrijf door sommigen wanneer je ontslag genomen hebt. Heel erg teleurstellend.
Wat wel leuk was
- Het leren kennen van een aantal heel lieve en leuke mensen dit jaar.
- Het ontstaan van een fanclub-stichting, waarvan ik één van de vier trotse bestuursters ben. En ja, dat alles te maken heeft met een fluisterende Schotse man die dingen doorkrijgt van babies en overledenen ;) Voor de liefhebbers: klik!
- Een werkgerelateerde knoop doorhakken. Niet het doorhakken zelf, maar het opgeluchte gevoel erna.
- Het vinden van heel oude foto’s, video’s en een knutselwerk van mij van de lagere school in de kelder bij mijn ouders.
- De bijwonen van vele tv programma’s, tv opnamen, concerten en theatervoorstellingen, zoals:
Afgelopen dinsdagavond was het even alvast Oudejaarsavond voor vriendlief en mij. In het prachtige Oude Luxor Theater in Rotterdam hield Youp van ‘t Hek zijn oudejaarsconference, dit jaar genaamd Troost. Het was zoals altijd weer geweldig. Grappig en af en toe ontroerend. Van Jan Smit tot Rita Verdonk, van de kredietcrisies tot Obama, alles uit het jaar 2008 kwam voorbij. Maar ook had de avond een ongelofelijk tenenkrommende irritante factor. En dat lag niet aan Youp, integendeel. Maar aan de bulderende mevrouw pal achter ons. Als een soort stoorzender barstte ze bij werkelijk ieder woord dat er uit Youp kwam, in een soort knerpend, heel hoog piepend geschater uit. Ook al was het niet grappig bedoeld maar juist serieus, bij iedere letter klonk er een langgerekt en hysterisch geluid. Zo hard, dat er op vele rijen voor ons mensen geïrriteerd achterom keken, de hele voorstelling lang, en wij ons afvroegen waar toch die verborgen camera was. En zo hard, dat we na afloop op weg naar de parkeergarage een vrouw haar na hoorde doen. En zó hard, dat we het bij thuiskomst nóg hoorden natetteren in ons hoofd.
Behalve dit nogal jammere minpunt was het een geweldige conferance. Die we absoluut op Oudejaarsavond nog eens gaan bekijken op televisie, al was het alleen maar om de gemiste stukken te zien, die we helaas niet hebben kunnen verstaan dankzij Miss Hoeeee! Haaaa! Hieeee! Aaaah!
Met andere woorden: hele grote aanrader. Woensdag 31 december om 22.25 uur op Nederland 1!
Mijn paspoort werd verlengd en de nieuwe mocht ik na een week op komen halen. Zo stapte ik vandaag het kantoor binnen waar dat bij ons in de buurt moet. Mooi, niemand te bekennen dus meteen aan de beurt! Ik leg mijn papieren op de balie en toen volgde dit gesprek:
Ik: “Goedemiddag, ik kom mijn nieuwe paspoort ophalen”.
Man: “Goede…. (vervolgens een stilte) U eh, u heeft geen nummertje zie ik?”
Ik: (kijk om me heen, er is nog steeds niemand te bekennen) “Euh, nee, ik heb geen nummertje nee”.
Man: “U moet eerst een nummertje trekken”.
Ik: : “….”
Vervolgens loop ik vier meter terug naar het nummertjes apparaat, trek een nummer en loop terug naar de man. Nummer 205, zeg ik. Ja ja….zegt de man en kijkt naar het nummertje. Twee honderd vijf. Dan leg ik het nummertje maar in het bakje op de balie bij alle andere nummertjes, want de man kijkt alweer naar andere dingen op zijn bureau. Vervolgens werden tergend langzaam de juiste papieren gezocht en kreeg ik mijn nieuwe paspoort mee. Gelukkig hoeft dit maar eens in de vier jaar.
De potjes en flesjes raakten aardig leeg dus mocht het wel weer een keer: een bestelling plaatsen bij Lush. En zo kwam het dat vanmorgen de deurbel ging en er een geurig pakketje vol goeds bezorgd werd.
De doos alleen al. Daar staat op: packed with love and sealed with a kiss. Als dat niet voor instant happiness zorgt, dan weet ik het niet meer!
Dit zit er allemaal in:
En dan ook nog wat monstertjes om te proberen, helemaal goed. Ze snappen het daar bij Lush!
De afgelopen tijd was de tijd dat ik…
- sinds heel lange tijd weer een jurk droeg.
- mezelf op een iPod heb getrakteerd en me afvraag hoe ik ooit zonder heb gekund.
- vaker dan ooit tevoren in het theater was.
- als versteend voor een video camera stond.
- zo achter loop met tijdschriften lezen dat de stapel naast het bed nu boven mijn nachtkastje uitkomt.
- ondanks dat een nieuw tijdschrift heb gekocht en bijna niet kan wachten tot het volgende nummer verschijnt: Flow Magazine.
- Los ging in een nieuwe winkel genaamd Primark. De eerste Nederlandse vestiging van dit Engelse warenhuis is gevestigd in Rotterdam, thank you Lord.
- Pure Cuteness verwaarloosde wegens druk druk druk maar leuk leuk leuk! :)
Afgelopen donderdagavond ben ik met mijn jongste broer en mijn zus naar het optreden van Boeijen Hofstede Vrienten geweest, in het Isala Theater in Capelle aan den Ijssel. Mijn zus, a.k.a the Ticketmaster, had weer voor de beste kaarten gezorgd: rij één in het midden. We hadden geweldig zicht op het hele podium, het was zo dichtbij!
De avond was fantastisch, de muziek was zo mooi. De cd is al een juweel, maar om het live te horen is nog zoveel mooier. Daarnaast kwam er ook eigen werk van de heren tussendoor. Zoals Adieu, Sweet Bahnhof, Zeg me dat het niet zo is (kippenvel, telkens weer) en Eén nacht alleen.
Helaas hadden we alledrie er niet bij stilgestaan een fototoestel mee te nemen (duh!) dus zijn het wat wazige foto’s geworden die gemaakt zijn met mobiele telefoons.
Gelukkig is er dan YouTube met filmpjes van mensen die wél hun fotocamera meenamen :) Hier een stukje van mijn lievelingsliedje van de CD, Geluk.
We waren alle drie zo onder de indruk dat we na afloop besloten: we willen weer! En zo zijn er inmiddels kaarten besteld voor een volgend optreden in Rotterdam in januari. Helaas niet rij 1, man wat is dat geweldig zo dichtbij….maar (vergeleken met rij 1) een kilometer verder op rij 19 :) Hoe dan ook, we gaan het nog een keer meemaken!
Soms probeer je een recept, wat vervolgens lukt en zó lekker smaakt, dan weet je: dit is een blijvertje. Nou, ik heb er weer één hoor. Uit de nieuwe Allerhande. Dit keer is het macaroni met bloemkoolroosjes en oude kaas. Dit is lekker en snel klaar, een ideale combinatie. Alleen de basilicum, die heb ik uit het recept weggelaten en vervangen door het eerste groen wat ik tegenkwam in het keukenkastje: bieslook. Prima te doen!
Men neme: 350 gram macaroni grande (biologisch)
600 gram bloemkoolroosjes
2 eetlepels olijfolie
2 tenen knoflook, geperst
125 ml. créme fraiche
1 eetlepel verse basilicum, fijngesneden
100 gram geraspte oude kaas
Men doet:
(Copy paste van AH)
Kook de pasta in ruim kokend water met zout beetgaar en giet hem af. Kook de bloemkoolroosjes in weinig water met zout 2-3 minuten. Giet de bloemkool af en laat de groente goed uitlekken. Verhit in een wok de olijfolie. Bak de bloemkoolroosjes al omscheppend in 3-4 minuten knapperig gaar. Voeg de knoflook met de creme fraiche, het basilicum en zout en peper naar smaak toe. Schep de pasta met de helft van de kaas door de bloemkool en verwarm het geheel nog 1 minuut. Schep de pasta in 4 kommen of diepe borden en bestrooi met de rest van de kaas.
Eerder dit jaar waren we er ook. Nu, op een vrijdagavond in oktober, waren we er weer. In Amsterdam, bij de live opnamen van Pauw en Witteman. In februari waren we niet in beeld geweest, hoewel we dat op dat moment niet wisten. Niet dat we daarvoor gingen, maar het is toch stiekum grappig om jezelf terug te zien op tv. Ook waren er die avond slaapverwekkende gasten, wat nu gelukkig niet het geval was.
We verzamelden ons van te voren weer met de rest van het klapvee publiek op de set van de Wereld Draait Door, wat kleeeeein vergeleken bij op tv! Na een drankje werden we de trappen naar boven opgeleid, naar de opnameruimte van Pauw en Witteman. We kwamen dit keer in een hele andere hoek te zitten dan de vorige keer. Jeuj, lekker dicht bij de tafel met gasten, zodat we het allemaal goed zouden kunnen zien. ”Maak jij is een foto, ghihihi ik durruf nie!” giebelden we en zo ontstonden er wat trillende snapsnots.
Al snel kwamen Pauw en Witteman en daarna de gasten in de studio en namen plaats aan tafel. Leuke gasten die avond! Karin Bloemen (leuk mens!), Gerd Leers (ik kon hem ook niet), Nebahat Albarak en Clarence Seedorf. Goed, geen wijn in het gezicht gooiende gasten deze avond, maar leuk!
Drie, twee, een! Klonk er en Pauw en Witteman gingen van start, de uitzending was begonnen. Live. En bij dat woord ga je toch even in jezelf nadenken: goh, wat als er hier nu iemand flipt? Ineens heel hard gaat gillen of boeeeee of wee wee wee vlees is moord punt en el roepen ofzo? Het is wel live. Heel gek, maar voor even krijg je toch die neiging. Net een knopje waar je absoluut! niet! op! mag! drukken!
De uitzending vloog voorbij, voor we het wisten was het uur om. Echt reuze interessant om te zien hoe zo’n programma wordt opgenomen en het was natuurlijk erg leuk om wat BN’ers in het echt te zien van zo dichtbij.
Buiten aangekomen nog even een foto gemaakt bij de ingang, terwijl Karin Bloemen een sigaretje kwam paffen op de stoep (écht een leuk mens!)
Terwijl we terugliepen naar de auto zetten we onze mobieltjes weer aan, die uiteraard in de studio uit moesten. SMS’jes brachten ons op de hoogte dat we nogal in beeld waren geweest. Nee! Schreeuwden we uit, alsof het een complete verrassing was. Omdat we de vorige keer welgeteld 0 keer in beeld waren geweest, hadden we er nu niet zo’n rekening mee gehouden, en het ging ons er echt om om het gewoon mee te maken allemaal.
Zo belde mijn broer, die nietsvermoedend met zijn vrouw op de bank hing en intjoende op P&W, en ineens mijn zus zag. Maar hey, had hij verbaasd gezegd, dat is…en kijk, naast haar, dat haar, dat is van….Hahahaha dat zijn Annemiek en Suzanne! Lollig :)
Op vrijdag 17 oktober ben ik naar de voorstelling Bries van Sara Kroos geweest, in het Isala Theater in Capelle aan den Ijssel. Samen met mijn theaterbuddy Annemiek, die weer voor ongelofelijke goede kaarten had gezorgd: rij twee in het midden. Rij één in het midden klinkt misschien nóg beter, mits je er van houdt ‘eruit gepikt te worden’. Nee hoor, wij zaten prima op het veilige rij twee.
Van te voren wisten we niet goed wat we van Sara solo moesten verwachten. Ze was erg grappig in de Lama’s, schrijft goeie columns voor de Viva, maar wat moet je je voorstellen van haar in haar eentje op het toneel? In één woord: aanrader! Vanaf het moment dat ze opkwam en haar mond open deed, lagen we in een deuk. Wat een humor! Eén minpuntje, want die zijn er altijd, ze kan mooi zingen, maar dat had iets minder gemogen. Haar liedjes waren bijna zonde van de tijd, want haar grappen en anekdotes uit het (vrouwen)leven waren zo vreselijk herkenbaar (kneuterige rustieke kaarsen van de Xenos op een dienblad, voor de gezelligheid*) en op zo’n hilarische manier verteld, echt geweldig.
Bij de Lama’s bewees ze al goed te kunnen improviseren maar ook vanavond bracht ze het hier goed mee vanaf. Zo was er een vrouw die na nog geen vijf minuten ze zaal wilde verlaten. Sara legde de show stil en vroeg de vrouw waarom ze weg ging. “Ik ben mijn vriendin kwijt” was haar antwoord, wat natuurlijk een open deur was voor Sara. Die vrouw is overigens niet meer teruggekomen…
Kortom: als je een avondje buikpijn van het lachen wil hebben, ga beslist naar Sara Kroos! Klik hier voor de speellijst, tot april 2009 tourt ze door het hele land.
Ik had niet verwacht dat ik deze titel ooit op Pure Cuteness zou plaatsen. Ik, een break? Haha, who are you kidding?
Mijn leven staat op dit moment volledig op zijn kop. Naast dat ik nog een kleine twee weken te gaan heb op mijn werk voor ik aan een nieuw (nog onbekend) avontuur begin, is er iets op mijn pad gekomen waar ik sinds een week of twee 24/7 mee aan het werk ben. Het is iets waar ik ongelofelijk blij over ben, waar ik van geniet, waar ik trots op ben, maar wat me dus momenteel heel erg bezig houdt. Nee, ik ben niet zwanger, we gaan niet trouwen en we gaan niet verhuizen. Het is iets uit een heel andere hoek. Op Twitter heb ik één en ander erover verteld, maar hier wil ik het niet kwijt. Ik wou dat het kon, want ik ben er zo vreselijk trots op. Maar ik weet, dat er veel mensen in real life hier meelezen, waarvan ik een lading negatieve reacties kan verwachten. En dat is waar ik nu niet op zit te wachten.
Vanaf volgende week zal naar alle waarschijnlijkheid de rust een klein beetje terug keren en hoop ik weer snel stukjes te kunnen plaatsen en vooral die van mijn weblogrondje te lezen. Nogmaals, diegenen die het wel weten, of het hebben gelezen in mijn Twitter Tweets (zo zeg je dat, toch?), don’t mention it in the comments please! :)
Ik ben maar weer eens aan het declutteren*. Dit keer niet in huis, maar digitaal. Het is wel nodig, want Delletje houdt er om de haverklap mee op. Ze vind het wel welletjes met al die mapjes, plaatjes, foto’s en 1.862 bookmarks. Een klein beetje gelijk heeft ze wel.
Natuurlijk hoort het iedere dag dierendag te zijn voor alle dieren. Voor die van ons is het sowieso elke dag dierendag, ook voor de ‘gastkat’ die elke dag met haar pootjes tegen de glazen balkondeuren door het raam staat te miauwen, omdat ze weet dat ze dan brokjes krijgt.
Maar toch hebben we weer wat extra’s gekocht voor de katten vanmiddag in de grote dierenwinkel. Dat plan hadden meer baasjes, want het was druk! We hebben extra lekkere (en belachelijk dure) kattenbrokjes gekocht, een nieuwe krabpaal, ook uit eigenbelang, voor het behoud van de bank, en een mandje voor aan de verwarming. Vooral die laatste is een groot succes, vanaf het moment dat hij aan de verwarming hangt, heeft er wel een kat in gelegen. De verwarming staat sinds kort weer aan, dus is het een extra lekker plekje om te chillen. Ook Heidi heeft het mandje inmiddels goedgekeurd:
Oh wat was het bijzonder toen en toen! En wat is het super gaaf dat ik er over minder dan twee weken weer twee keer bij mag zijn! Even wat voorpret hoor!
Ik ga nu, op de kop af, een maand door het leven als dertiger. Eigenlijk merk ik geen enkel verschil, alles is hetzelfde gebleven! Tot ik een confronterende e-mail ontving waarin ik met mijn neus op de feiten werd gedrukt. Ik ben niet meer piep. Laat staan hip and happening. Ik behoor niet meer tot de jonge vrouwen doelgroep. Want. Een niet nader te noemen tijdschrift stuurde me een leuke e-mail met de strekking: “we gaan je website plaatsen in ons blad!”. Natuurlijk was ik helemaal blij en zag mezelf al helemaal naar de winkel rennen om 10 exemplaren te kopen. Ja nou.
De blijdschap was echter maar van korte duur. Na enkele minuten volgde er een mailtje met de zin: “ik zie nu pas je leeftijd, helaas gaat het over, onze doelgroep is gericht op vrouwen van 17 tot 25 jaar”.
Gisteravond heb ik voor het eerst een theatervoorstelling van Bert Visscher bijgewoond met mrs. Ticketmaster, mijn zus. Bij het bestellen van de kaarten was rij 1 nog te koop, maar dat was toch wel érg dichtbij voor een cabaretier als Bert Visscher, dus zaten we op een veilige rij 5. Prima zicht in het kleine, intieme Isala Theater in Capelle aan den Ijssel. De voorstelling duurde nét iets te lang naar mijn mening. Het was allemaal erg grappig alleen is Bert Visscher zo’n energiek persoon die met een enorme sneltreinvaart de show door dendert, dat het van mij een kwartiertje korter had mogen duren. Je bent gewoon geestelijk gesloopt na twee en half uur Bert! Verder: helemaal te gek, en zeker voor herhaling vatbaar!
Alleen zo jammer dat na afloop de stemming buiten erg grimmig was, klik. Het is ontzettend triest dat een openbaar feest tegenwoordig steevast verziekt moet worden door relletjes na afloop…
Dit liedje is al eens eerder voorbij gekomen op mijn website, maar vandaag zet ik hem er gewoon weer op. Dit is mijn kop-op-alles-zal-goedkommen-feel-good-liedje, wat ik vandaag heel veel heb gedraaid, voornamelijk in mijn hoofd wegens gebrek aan geluidsboxen of mp3 speler. En verdomd, volgens mij gaat het nog goedkommen ook! Soon…My time is coming…
All your anticipation pulls you down
When you can have it all, you can have it all
So come on, so come on, get it on
I don’t know what you’re waiting for
Your time is coming don’t be late, hey hey
So come on
See the light on your face
Let it shine
Just let it shine
Let it shine
Gisteravond heb ik samen met mijn zus en schoonzus de opnamen van the Ghost Whisperer van Derek Ogilvie bijgewoond. Het was, zoals verwacht, ontzettend bijzonder. Zo bijzonder dat ik er een apart verslag met foto’s van heb gemaakt. Klik!
Hallo! Even een kattenbelletje van mij, Sambal! Het is alweer bijna een jaar geleden dat ik het ruige straatleven voorgoed achter mij liet en introk in dit huis, na een paar weken in de zwerfkattenopvang te hebben doorgebracht. Eigenlijk voelde ik me vanaf dag één helemaal thuis hier. Er wonen hier nog vier andere katten, maar ze respecteren me. Toen ik hier binnenkwam, heb ik ze meteen laten weten dat er met mij niet te sollen valt. Je kan eigenlijk wel zeggen dat ik hier de baas ben. Het zijn inmiddels goede maatjes van me geworden, we spelen veel samen en ik slaap regelmatig bij Noel in de mand. Af en toe hebben we ruzie, maar dat komt in de beste kringen voor, toch? Je moet gewoon niet aan mijn brokjes of muizen komen. Doe je dat toch, dan krijg je een mep, daar ben ik vanaf dag één heel duidelijk in geweest.
Ja, ik heb het goed hier! Elke dag krijg ik mijn natje en mijn droogje en mijn baasjes zijn lief voor me. Ik ben hun dankbaar en laat ze dat regelmatig merken door hun handen en gezicht af te likken of door gewoon gezellig op schoot te kruipen. Wat ik nog wel het leukste vind, is zodra mijn baasjes opstaan, hun te volgen bij iedere stap en me tegen hun benen aan te werpen. Vinden ze grappig, joh! Wat ze alleen niet zo grappig vinden, is dat ik graag mijn nagels in de bank zet. Ze gaan dan hysterisch dingen lopen gillen als ‘hallo, weet je wel wat die bank heeft gekost’ en ‘dat gaat van je brokjes af he, Sambal!’. Ach, ze menen dat niet hoor, want die brokjes krijg ik toch wel. En dan hadden ze maar niet zo’n goddelijke bank neer moeten zetten, ik moet toch ergens mijn nagels mee vijlen? Dat gaat echt zoveel fijner dan met die 1001 krabpalen die ze om de bank heen hebben gezet.
Er zijn maar een paar dingen die ik niet zo tof vind. De deurbel is er één van. Vreselijk, dat harde geluid! Of vuurwerk en onweer, ook zoiets. En naar de dierenarts gaan, dat vind ik wel het allerergste wat er is. Gelukkig begreep ik van mijn vrouwtje dat ik daar voorlopig niet meer naartoe hoef, maar toch. Dat hokje waar ik dan word ingepropt, onmenselijkkattelijk gewoon.
Ik ben in de afgelopen 10 maanden behoorlijk gegroeid. Ik ben nog steeds een petite, dat is gewoon mijn bouw, maar ik eet mijn buikje zo vol hier dat ik toch wel een kilootje ben aangekomen. Ik word regelmatig aangesproken met ‘He, hallo Noel…oh nee, het is Sambal, haha kijk nou die twee zijn echt op elkaar gaan lijken!’ Maar goed, ik kan het hebben, ik zie er nog steeds goed uit en zit lekker in mijn vacht.
Ooooh! Ik hoor de deur van de brokjeskast opengaan, houdoe!
Harige pootjes en een natte lik van Sambal! Ik word hier ook regelmatig Mrs. Samballino genoemd, maar daar reageer ik gewoonweg niet op, Mrs. Samballino. Tssss!
Het is wel weer eens tijd voor een leuke dingen lijstje.
Darling Delletje has entered the building
Oh yes! Ze werd bezorgd in een mega grote doos. Good things come in big packages in dit geval. Ze is prachtig, ondanks Vista supersnel en ze werd geleverd met een nieuw toetsenbord en muis. Het klikte (get it? het klikte) vanaf het eerste moment direct tussen ons. Er is alleen een ding. Ze glimt. En ze is zwart. Denk daar vijf harige katten bij die het liefst via mijn bureau op schoot/de modem, want lekker warm/bovenop de printer/op de plank boven het bureau/op de ladenkast ernaast klimmen. En dat allemaal terwijl ze zich langs Delletje vlijen. Waardoor Delletje met haar statische nieuwigheid alle losse haren van de katten tot zich neemt. Maar behalve die mindere eigenschap, is Delletje perfect. I love you, Delletje Darling.
Gooische Vrouwen begint zondagavond weer Wat zal het wennen zijn zonder Willemijn! Maar oh wat ben ik benieuwd hoe het verder gaat. Het eindigde eeuwen geleden tijdens de laatste aflevering met Willemijn’s laatste woorden: ”Is het een…kookwekker?” BOEM!
De Lama’s beginnen vrijdagavond weer Vijf woorden: Ruben Nicolai come to mama.
Desperate Housewives begint weer Het is in Nederland inmiddels al begonnen, maar eind deze maand begint het weer in Amerika. Heerlijk, iedere maandagavond weer de nieuwste aflevering downloaden en genieten van de avonturen van Gabrielle, Susan, Lynette en mijn favoriet, Bree.
Het is september
Mijn lievelingsmaand: het einde van de zomer nadert, het begin van de herfst, het wordt iedere dag eerder donker en het nieuwe tv seizoen begint weer. Thee, katten op schoot, kaarsjes aan…
Post van BNN Vandaag lag de Veronicagids in de bus namens deze toffe omroep, met daarin de DVD Bikkel over het leven van Bart de Graaff. Ik ben erg benieuwd naar deze mooie documentaire/film, heb wat voorstukjes gezien en ben er erg blij mee. Overigens meteen even wat reclame voor deze omroep: voor slechts 5 euro en 73 eurocent kun je een heel jaar lid worden en krijg je een leuk cadeau. Als je het doet geef mij een seintje! Dan maak ik, als BNN lid, jou lid en krijgen we allebei een leuke dvd! Klik!
Naar Pauw en Witteman Mijn zus, a.k.a. the Ticketmaster, did it again: we gaan volgende maand weer naar Pauw en Witteman. Hopelijk zijn er dan wel wat boeiendere gasten dan vorige keer, gaap!
De nieuwe cd van Boeijen Hofstede Vrienten
Een juweeltje. Op de dag dat ‘ie uit kwam in huis gehaald en nu al grijs gedraaid. Spreekwoordelijk dan, mp3’s kun je niet echt grijs draaien lijkt me. Ik kijk erg uit naar het concert in november, rij één in het midden (again, thanks to the Ticketmaster) het kan niet anders dan super worden.
Deze dertiger wil iedereen eerst even hartelijk bedanken voor alle felicitaties! Ik heb het nog niet gevierd dus ging het eigenlijk zomaar voorbij, afgelopen zaterdag. Vriendlief vroeg voorafgaand zoals ieder jaar “wat wil je hebben?” waarop mijn antwoord luidde: “dat jij met mij mee gaat naar Derek Ogilvie in oktober, er zijn nog kaartjes te koop kom nou azzjeeblieeeef”. Maar helaas, zelfs een langdurige discussie, een aandoenlijke pruillip en een hele reeks quasi-verontwaardigde tssssk’s haalden niets uit: hij houdt voet bij stuk, dus dat feest gaat mooi niet door. Boewoe.
Ik ga in oktober twee keer naar Derek Ogilvie, maar het zou me zo leuk lijken om mijn eigen Grootste Scepticus Aller Tijden toch eens anders te horen praten na het zien van the Ghost Whisperer live in action. En misschien denkt hij er na zo’n show nog net zo over als dat hij nu doet, maar dan zijn zijn argumenten in ieder geval gegrond. Ach ja. Dat ging hem dus niet worden, dus moest ik iets anders bedenken. Al tijden kwijl ik op lush.nl bij het “You’re a Star” pakket vol Lush producten die de celebs gebruiken, maar ja, nog niet zo lang geleden heb ik al een mega bestelling gedaan bij Lush. Die producten zijn niet eeuwig houdbaar en de kastjes staan al zo vol in de badkamer.
Denk denk denk. Wat zou nou eens leuk zijn, of handig…Ja! Natuurlijk! Duh! Dat ik dat niet eerder bedacht zeg. De Aeroccino van Nespresso natuurlijk! Niet het meest romantische cadeau verder, maar hey, geen geklooi meer met rsi-melkopkloppertjes (fukkerdefuk, 20 euro bij de Bijenkorf betaald om ze een week later voor 75 eurocent te zien liggen bij Ikea) maar met één druk op de knop stevig luchtig melkschuim. Zo bestelden we mijn verjaardagscadeau zaterdagmiddag online en werd het gisteren bezord. Ik type dit met een grote mok superlekkere cappuccino naast me en ik kan niet anders zeggen dan dat het een geweldig apparaat is. Daarnaast kreeg ik van vriendlief een kaart en een boekje over dertig worden. Lief!
Een tijdje geleden gaf ik me op om de opnamen van Char bij te wonen. Er van uitgaande dat ik daarin vast niet de enige zou zijn, dacht ik er niet meer zo over na. Tot mijn verbazing kreeg ik alsnog een uitnodiging om er bij te zijn. Supergaaf natuurlijk! Zo reden mijn zus en ik dinsdagmiddag naar de studio’s van Endemol in Aalsmeer. Daaraangekomen moesten we natuurlijk even poseren bij een bord.
Annemiek en ik bij de studio’s
We werden in de studio ontvangen en moesten met de andere gasten wachten in een ruimte, tot we naar de set konden. Inmiddels werden we best wel een beetje nerveus, this is toch wel even tv, man. En het publiek was kleiner dan we verwachtten, dus nog even een check-check-double-check op de wc’s voor alle zekerheid. Ja, er zal maar mascara op je neus zitten, of wc papier uit je broek hangen. Het kán. Zou zo wat voor ons zijn. Maar goed, na een tijdje werden we allemaal meegenomen naar de set. Spannend! Voor iedere gast was er een stoel met zijn of haar naam er op. We zaten op de tweede rij wat natuurlijk super was, perfect zicht op De Bank van Char! Zoals zo vaak was mijn naam verkeerd geschreven, en echt die is niet bijzonder moeilijk. Het is dus geen dan, maar den Toom.
Helaas was er iets mis met de techniek waardoor de opnamen iets later begonnen. Maar gelukkig was dat vrij snel verholpen (en waren mijn nicotinelevels daardoor mooi gelijk weer op peil, het zou een lange zit worden) en ging het dan echt beginnen. De laatste opname van dit seizoen!
De set. Zo dichtbij!
Na wat ge-oefen met geklap en uitleg van de opnameleider, verscheen Sylvana Simons, de presentatrice op de set. Wat een prachtige vrouw en een leuk mens in het echt! Ze vertelde dat er tot nu toe bij iedere opname een studio-ghost was verschenen, die voor knappende lampen en naar beneden vallende kabels had gezorgd. We waren benieuwd wat er deze opname voor geks zou gebeuren. Tegen het eind bleek dat de studio-ghost present was, door een brandende kaars uit een kandelaar naar beneden te laten vallen. Spooky! Vriendlief reageerde zoals de scepticus die hij is, dan ook nuchter toen ik dit gillend vertelde de volgende dag: “trucage, vast iets met een touwtje ofzo”. Maar we zaten zo dichtbij, dit was écht. Echt! De kaars viel uit zichzelf, niemand stond er bij en niemand die aan een touwtje trok.
*nasaal stemmetje*
“Aah, you’re so sweet, thank you so much…Aaaah, gimme a hug!”
“God als ze dat straks echt gaat zeggen hou ik het niet meer hoor”
*tijdens de opnamen, Char tegen een gast*
“Aah, you’re so sweet, thank you so much…Aaaah, gimme a hug!”
“…Mmmgggppfffgggg” *proest*
Char verscheen even later ook op de set en ze was precies zoals op tv. Toch blijft het gek om zo iemand ineens in het echt te zien. Helaas mochten we geen foto’s maken van de opnamen zelf of van Char. Het begon direct met een heel emotionele reading. Het publiek was ontroerd en dat zou alleen maar toenemen naarmate de avond vorderde. Het wordt als ik het goed begrepen heb vanaf december op tv uitgezonden dus ik ga hier niet vertellen wat er allemaal is gebeurt, maar er was één gast die me altijd bij zal blijven. Een heftig verhaal van een bijzondere vrouw, waar iedereen erg onder de indruk van was. Toen het begin van een kippenvel-Marco-Borsato-liedje werd ingezet, zat die mascara alsnog op mijn neus.
Er waren ook drie meiden met hun moeder die recht voor ons zaten die een reading kregen. Recht voor ons betekent dus camera’s. Terwijl de opnamen gemaakt werden, kon je de beelden op de schermen volgen. Op het moment dat de camera’s gericht waren op de meiden voor ons, schoten we allebei in een soort ik-kan-niet-meer-bewegen-shocktoestand. Ik heb geen woord van die hele reading gehoord, maar alleen zo neutraal mogelijk proberen te kijken. Met af en toe een schuin oog naar de schermen, waar je jezelf ineens op ziet. God jezus nee. Neeeee.
Ik zag voor me hoe ik met vriendlief op de bank zal zitten rond december om naar Char te kijken (wat sowieso gek is, want vriendlief die naar Char kijkt, proest) en hij onder de tafel zal liggen van het lachen. Ach, our 1 minute of fame, kan hij niet zeggen!
Het was een bijzondere avond, die we niet snel zullen vergeten!
Mijn Delletje laat nog even op zich wachten. Het is een hip jong ding, dus is ze fashionably late. Hoopvol check ik echter steeds de verwachte leverdatum online, die op 5 september blijft staan. Nog twee weekjes dus. Oh man wat zal ik blij met haar zijn. Een schone goednieuwe pc, zonder de kribbige kuren die ik nu ervaar. Wel met Vista, dat dan weer wel. Geen ontkomen meer aan om een pc te kopen zonder Vista erbij. Maar goed, inmiddels ben ik wel gewend aan het strenge besturingssysteem die, om maar wat te noemen, afkeurt dat ik bestanden van mijn pc naar mijn externe harde schijf sleep. Die dan eerst heel dramatisch daar over doet, met kreten als ‘u bent niet gemachtigd om dit te doen, neem contact op met uw systeembeheerder’. Wat niet gemachtigd mrs. Vista, ik heb jou zelf betaald ja! Contact opnemen met mijn vriendlief systeembeheerder heb ik gedaan, die grinnikt dan alleen betweterig: ik heb je gewaarschuwd, had gewoon XP gehouden, ik weet niks van Vista, Google-ze en succes!
Dus.
Vandaag kreeg ik verjaardagspost van BNN. Ik ben al een tijd lid van BNN en regelmatig ontvang ik iets geks, goors of grappigs. En nu dus iets attents, zo in de aanloop van mijn verjaardag. Der-tig word ik volgende week. Mán! Dertig. Ik blijf er verder ontkennend cool onder, maar dertig. Geen twintiger meer. Men. Maar goed, post!
Gekkerds bij BNN. Origineel zijn ze wel!
De grote dag is bijna aangebroken: je verjaardag! Dat wordt vast een gezellige bende.
BNN sleept je door de grote schoonmaak achteraf. Oh, je hebt niets om aan te trekken?
Dat regelen we dan ook nog even voor je, gefeliciteerd!
(Met in de feestelijke envelop dus een Komo vuilniszak met shirtpatroon er op)
Hij heeft al een tijdje kuren. Stopt abrupt met waar ‘ie mee bezig is en laat het dan echt helemaal afweten. Weigert enige vorm van medewerking, zelfs na een grondige schoonmaakbeurt. Pas na heel veel aanmoedigende peptalks (oke, en wat klappen) gaat hij weer mokkend aan het werk. Hij wordt ook steeds langzamer, kan weinig hebben en bij boven temperaturen van boven de 20 graden raakt ‘ie behoorlijk overhit en vertoont opvliegers. Als ik het over een mens zou hebben zou de diagnose de overgang kunnen zijn. Of een burnout misschien.
Maar ik heb het over mijn computer. Of lievergezegd: mijn rechterarm. Want zonder computer, nee doe eens even niet zo gek. Het idee! Gelukkig heb ik nog een laptop als extra, maar ik moet er niet aan denken dat mijn bejaarde buddy het helemaal begeeft zonder dat er eerst een goede opvolger is gekocht. Dus. Laat ik nou onlangs net wat verdienstelijk digitaal bijgeklust hebben. Met andere woorden, het ga je goed ouwe, bedankt voor jaren trouwe dienst, maar welkom jonge hippe snellerd! Wij gaan het vast heel goed vinden samen, dus zorg maar dat je heel snel wordt afgeleverd hier! Tadaaaaa:
Maandagmiddag kwamen Mandy, Kim en hun moeder lunchen. Gezellig! Na de lunch werden moeders en Kim weggekeken door Mandy (”ga nou naar hui-huis”) want er moest geknutseld worden en ook nog koekjes bakken!
We begonnen met het maken van koekjesdeeg, dat in allerlei vormen en smaakjes de oven in ging. Met chocola, zonder chocola, in hartjesvorm, langwerpig en rond. Tijdens het bakken begon Mandy met het beschilderen van schilderijtjes. In de loop van de middag is er ook nog geknutseld. Helaas hadden we niet de goede takken meegekregen van opa en oma, dus ging dit plannetje niet door.
’s Avonds na het eten, uiteraard patatjes, hebben we nog Spangaz op de computer gekeken, ge-Rummikubt, ge-Monopolied en ge-Memoried.
Toen was het tijd om het bed op te maken in de woonkamer. Pyama aan en dvd aan en wel die van de Vrouwenvleugel. Al vanaf de eerste scene zat Mandy er middenin. Heerlijk, zo’n oude serie! De volgende ochtend na het ontbijt kwamen Kim en haar moeder ons ophalen om naar Ikea te gaan. Daar was het drúk, zo druk dat we besloten het restaurant over te slaan en het bij shoppen te houden. Een leuk eind aan een gezellige logeerpartij!
Het is hier even wat stil. Ook kom ik er momenteel niet echt aan toe mijn weblogrondje te maken. Maar het is een tijdelijke stilte voor de storm!
Morgen komt mijn nichtje Mandy logeren, leuk! Ik heb in mijn hoofd al heel wat knutselprojecten en tevens gaan we de ouderwetsche breipennen erbij pakken. Laatst gekocht bij het Kruidvat, pakketjes met bolletjes wol en breipennen. Een leuk sjaaltje voor de Barbies is nooit weg natuurlijk!
Ook heb ik haar moeder de opdracht gegeven om takken mee te nemen uit de tuin bij opa en oma. Want ik heb toch zo’n leuk knutselprojectje gezien op internet, met takken dus. Ook zal de computer overuren draaien (Kinderplezier.com en kinderliedjes met de koptelefoon) en worden er logeer-traditiegewijs ’s avonds patatjes en kroketjes besteld via de computer. ’s Avonds het bed opmaken voor de televisie op de grond en zelf op de bank ernaast slapen.
Verder heeft er de afgelopen week weer een geboorte plaatsgevonden is in de (schoon)familie! Een vierling! Of het meisjes of jongens zijn weet ik niet, maar daar komen we snel achter, want binnenkort gaan we op kraamvisite! Wel gevaarlijk voor een kattenliefhebster als ik, want de vierling bestaat namelijk uit vier pluizige bolletjes kitten. Ik denk alleen dat ik bij het weggaan eerst een tassencontrole moet doorstaan door vriendlief…
Toegegeven, het was nog vroeg in de ochtend. Maar toch.
- In een willekeurig Blokker filiaal op een vroege zaterdagochtend -
“Hoi, mag ik even wat vragen?”
- “Ja hoor!”
“Verkopen jullie ook melkopkloppertjes?
- “Uhm…”
*Maakt roerend gebaar* Van die kloppertjes om melk mee op te kloppen.
- “Uhm…” *Wijst naar de gardes*
“Nou, ik bedoel eigenlijk iets elektrisch, dat dus melk opklopt voor cappuccino enzo.”
- “Oh! Ja hoor! Die heb ik gezien! Kom maar mee!”
*Loopt achter verkoopster aan*
- “Kijk! Allemaal verschillende!”
*Staart naar een hele rij staafmixers* “Aha…Ja…bedankt!”
- “Graag gedaan!”
Dus. Uiteindelijk eentje gevonden bij de Bijenkeurf (TWIN-TIG euro, dat reken ik dus maar niet om naar de Oudhollansche guldens, al vraag ik me wel af waar dat laagje goud zit voor die prijs) waardoor ik nu aan een heerlijke cappuccino zit. Hmmmm.
Sinds afgelopen weekend heb ik een soort van jetlag. Helaas is de oorzaak niet de terugkomst van een vakantie in een ver en spannend oord, maar vanwege de broeierige en benauwde Nederlandse zomerhitte. Ik lig al twee nachten wakker. Klaarwakker. Tot zeker vier uur. Dat is echt niet fijn, en al helemaal niet ‘on a schoolnight’, waarop de volgende ochtend de wekker weer héél vroeg afgaat. Koffie is my fuel op dit moment.
De afgelopen twee nachten heb ik me wegens het uitblijven van Klaas Vaak verdiept in het fenomeen Astro TV. Je weet wel, de live tv uitzendingen waarin afgedankte belspelpresentatrices plots helemaal thuis blijken zijn in het paranormale. Ik ben heel geïnteresseerd in het paranormale en spirituele, maar dit zou echt verboden moeten worden. Wat een vreselijk genante oplichterij. Het wordt aan elkaar gebabbeld door een ex-belspelmuts (toevallig ook nog eens deelneemster van de Bus van jaren geleden) en de paar gelukkigen die in de uitzending weten te komen á 1,30 per gesprek, krijgen een ‘reading’ van ene Edward, die beweert alles over je te kunnen vertellen louter en alleen op basis van je voornaam. Indrukwekkend he? Lees verder…
Iedereen bedankt die een reactie achter heeft gelaten bij de Amsterdamse shoptips! Ze zijn nog steeds welkom, dus weet je er één, ik hoor het graag.
Afgelopen vrijdag was ik vrij en dat vond ik een mooie dag om naar Amsterdam te gaan. Alleen, wát was het wárm he. Veel te warm eigenlijk voor een serieuze shopsessie, maar als ik eenmaal iets in m’n hoofd heb dan zal het zo gebeuren ook en snel een beetje!
En zo zat ik ’s ochtends met Saskia Noort’s Terug naar de kust in de trein. Ik vond het stiekum wel een heel klein beetje eng, want ik ben niet zo bekend met treinen. Het verste end wat ik met een trein reis is naar mijn ouders en dat zijn twee stops van nog geen tien minuten bij elkaar. Onlangs legde ik die bewuste route af, toen ik in de verkeerde trein bleek te zitten. Ik had niet goed opgelet bij het instappen en zat in een trein dat razendsnel het station bij mijn ouders voorbij sjeesde. Ooooh fuck, nee, help, stop, straks zit ik in Zwolle ofzo! Gelukkig viel dat wel mee, maar het werd toch een halve wereldreis :)
Vrijdag ging het zowaar in één keer goed, ik zat in de juiste trein en eigenlijk was het wel heel relaxed. Een hoop koeien in weilanden gezien onderweg en dus lekker gelezen (dat boek is een aanrader) en voor ik het wist was ik er. Shop shop shop, heerlijk. Alleen de warmte zorgde ervoor dat ik het al snel voor gezien hield. Uiteraard niet zonder tasjes van Waterstone’s en The American Book Center, gevuld met heerlijk Engels en Amerikaans leesvoer.
Zodra het weer lekker koel weer is, ga ik terug. Voor een serieuze shopmissie, vooral de tip van Marieke over de Blond winkel ga ik onthouden!
Ik kende het programma wel, maar alleen van naam. De gezichten kon ik vaag uit de Engelse bladen die ik lees. Maar ik had het nog nooit echt gezien. Tot ik er al zappend voorbij kwam en bleef hangen op Humor TV, een digitale televisie zender. Ik vond het direct grappig en dat smaakte naar meer. Inmiddels heb ik alle afleveringen van seizoen 1 en 2 en de Christmas Specials gezien: The Office.
The Office is een succesvolle comedy van de BBC, geschreven door Ricky Gervais en Stephen Merchant, over de perikelen op het kantoor in Slough van papierbedrijf Wernham Hogg. The Office is niet gegoten in de traditionele vorm van sketches of als doorlopend verhaal. Het wordt gepresenteerd als een documentaire over een willekeurig Engels kantoor waarin opnames van zogenaamd dagelijkse werksituaties worden afgewisseld door korte interviews met de ‘werknemers’. Soms is er, om het effect van een documentaire te versterken, sprake van een verklarende voice-over. Wie voor het eerst naar het programma kijkt en er niet van op de hoogte is dat hier gaat om een comedy (of mockumentary) kan nog even denken dat om een serieus programma gaat, tot de absurde gebeurtenissen op de werkvloer en de bizarre uitspraken van de geïnterviewden elke twijfel bij de kijker wegnemen.
Een absolute aanrader voor iedereen die op een kantoor werkt of gewerkt heeft en van Britse humor houdt. Mijn favoriet in de serie is Tim. Droog en best wel heel erg cute, in a way! Er is inmiddels ook een Amerikaanse versie van the Office gemaakt, daar ben ik wel erg benieuwd naar.
Nieuw
Afgelopen dinsdagavond was het even alvast Oudejaarsavond voor vriendlief en mij. In het prachtige Oude Luxor Theater in Rotterdam hield Youp van ‘t Hek zijn oudejaarsconference, dit jaar genaamd Troost. Het was zoals altijd weer geweldig. Grappig en af en toe ontroerend. Van Jan Smit tot Rita Verdonk, van de kredietcrisies tot Obama, alles uit het jaar 2008 kwam voorbij. Maar ook had de avond een ongelofelijk tenenkrommende irritante factor. En dat lag niet aan Youp, integendeel. Maar aan de bulderende mevrouw pal achter ons. Als een soort stoorzender barstte ze bij werkelijk ieder woord dat er uit Youp kwam, in een soort knerpend, heel hoog piepend geschater uit. Ook al was het niet grappig bedoeld maar juist serieus, bij iedere letter klonk er een langgerekt en hysterisch geluid. Zo hard, dat er op vele rijen voor ons mensen geïrriteerd achterom keken, de hele voorstelling lang, en wij ons afvroegen waar toch die verborgen camera was. En zo hard, dat we na afloop op weg naar de parkeergarage een vrouw haar na hoorde doen. En zó hard, dat we het bij thuiskomst nóg hoorden natetteren in ons hoofd.
Op vrijdag 17 oktober ben ik naar de voorstelling Bries van Sara Kroos geweest, in het Isala Theater in Capelle aan den Ijssel. Samen met mijn theaterbuddy 
Ik ga nu, op de kop af, een maand door het leven als dertiger. Eigenlijk merk ik geen enkel verschil, alles is hetzelfde gebleven! Tot ik een confronterende e-mail ontving waarin ik met mijn neus op de feiten werd gedrukt. Ik ben niet meer piep. Laat staan hip and happening. Ik behoor niet meer tot de jonge vrouwen doelgroep. Want. Een niet nader te noemen tijdschrift stuurde me een leuke e-mail met de strekking: “we gaan je website plaatsen in ons blad!”. Natuurlijk was ik helemaal blij en zag mezelf al helemaal naar de winkel rennen om 10 exemplaren te kopen. Ja nou.
Het is hier even wat stil. Ook kom ik er momenteel niet echt aan toe mijn weblogrondje te maken. Maar het is een tijdelijke stilte voor de storm!
Toegegeven, het was nog vroeg in de ochtend. Maar toch.
Sinds afgelopen weekend heb ik een soort van jetlag. Helaas is de oorzaak niet de terugkomst van een vakantie in een ver en spannend oord, maar vanwege de broeierige en benauwde Nederlandse zomerhitte. Ik lig al twee nachten wakker. Klaarwakker. Tot zeker vier uur. Dat is echt niet fijn, en al helemaal niet ‘on a schoolnight’, waarop de volgende ochtend de wekker weer héél vroeg afgaat. Koffie is my fuel op dit moment.
Iedereen bedankt die een reactie achter heeft gelaten bij 
